• Laura

de huidhonger is groot, maar ik kan enkel mijn frigo leegeten.

Vier weken. Vier weken zitten we thuis. Tijd met hopen, en toch krijg ik maar weinig werk verzet. De goesting is er niet en de dagen gaan voorbij. In het begin duurt zo’n dag eindeloos, maar uiteindelijk heb ik er wat regelmaat in gekregen en lijkt de dag wel gewoon voorbij te gaan.

Dat was belangrijk. Die regelmaat. In het begin werd ik steeds op hetzelfde uur wakker zoals een normale werkdag, maar na enkele dagen schoof dat op en werd het steeds later en later dat ik uit bed kwam. Ik besloot wat strenger te zijn voor mezelf en mijn gewoonlijke uren van opstaan en slapengaan aan te houden. Nu twee weken later, voel ik dat het helpt. Het geeft me meer houvast en de dagen lijken minder eindeloos.


Eerst dacht ik, ‘Wauw, ik kan zoveel doen waar ik anders ‘te weinig’ tijd voor heb’. Maar de pijnlijke waarheid is, mijn productiviteit is nul! Schrijven, kan ik me maar niet toe aanzetten. - - waarschijnlijk probeer ik hiermee ook de confrontatie met mezelf weer maar eens uit de weg te gaan - Ook de vele boeken die hier nog ongelezen in mijn kast staan, vergaren stof. Zelfs gezond koken, daar heb ik geen zin in. Nochtans gaat mijn frigo veel te vaak open op een dag. #snoeper

Het is toch niet zo simpel, alleen op mijn appartementje. Ik kan normaal best wel goed alleen zijn. Maar daartegenover staat uiteraard een heel sociale job. Maar wanneer alles wegvalt, de structuur, de voldoening van het werk en ook de ontspanning dan is het toch een heel ander verhaal. De eerste weken had ik het ontzettend moeilijk. Elke dag was er wel een huiluurtje.


Het voelde gewoon heel leeg allemaal.

Mijn dag, mijn huis, mijn stad, mijn hart.


Ik voelde dat ik heel negatief dacht, ik kan niet dit, ik mag niet dat. Dat bracht me in een negatieve spiraal en dat maakte me bang voor mijn mentale gezondheid. Ik moest iets doen en besloot dat de quarantaine voor mij stopt. In de praktijk verandert dat niet zoveel uiteraard. Ik moet nog altijd afstand houden, aanschuiven voor een winkelkar,… maar in mijn hoofd was dat een stukje bevrijding. Ik kon ineens wél weer naar buiten, wandelen, take-away-koffie halen, lezen op een bankje (dank u Meneer de Burgemeester!). Het was vooral een mindset-switch. Ik moest me leren focussen op wat wél allemaal kan, ondanks de maatregelen en beperkingen. Dat maakt het voor mij draaglijker. En er zijn sindsdien opvallend minder huiluurtjes.


Ik ben geen wetenschapper, econoom of viroloog, maar ik voel wel wat dit alles met mij doet. Ik ben me ervan bewust dat er nog veel ergere situaties zijn dan de mijne, en daardoor kan ik het soms ook wel wat relativeren. Maar dat betekent uiteraard niet dat ik niet mag voelen wat ik voel.

Ik maak me grote zorgen over al deze mensen die alleen zijn, jong of oud, mensen die hun geliefde verloren hebben en niet de steun krijgen die ze nodig hebben, niet het afscheid hebben kunnen nemen dat ze nodig hebben, mensen die hun job verliezen, die hun inkomen kwijt zijn en niet weten wanneer ze terug hun zaak of werk weer kunnen oppakken. Ik hoop dat de politici evengoed gaan luisteren naar de psychologen en psychiaters die de mentale impact van dit alles opvolgen. Want het mentale aspect van deze lockdown is misschien minder meetbaar, misschien minder zichtbaar, maar zeker niet minder aanwezig.


Ik kijk er alleszins zo naar uit om terug te knuffelen, ‘vuistjes’ uit te delen, een schouderklopje te geven, te kussen, te strelen, samen te dansen, te flirten, te omhelzen, te high-fiven, te aaien, handen te schudden, te flikflooien, te omarmen,…


De huidhonger* is groot!

*is trouwens het mooiste woord ooit!



Zorg goed voor jezelf en denk ook aan elkaar! x3

Pic: Hopelijk kunnen we elkaar snel weer zien, de knuffels liggen alvast klaar ;-)!

Dikke liefde voor deze Miekes, én iedereen die niet op de foto staat.



©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me