• Laura

een mysterieuze doos.

Een ochtend tijdens de lockdown.


Ik ontbijt met een eitje, een snee zelfgemaakt brood en een tas koffie met een scheutje melk, zo gaat het al een lange tijd.


Normaal zit ik constant op mijn klok te kijken zodat ik tijdig zou vertrekken naar het werk, maar sinds het thuiswerken is dit anders.


Ik open mijn laptop en de mailtjes lopen al rinkelend één na één binnen.

Ik klik mijn mailbox open en selecteer welke ik zal beantwoorden.

Dan gaat de deurbel.

Ik schrik - dat doe ik altijd bij felle geluiden, en zeker als ze onverwacht zijn, ‘slecht geweten’ zeggen ze bij ons - Ik draai me om op m’n stoel en kan met een gestrekte arm net aan de parlofoon.

Ik neem de hoorn af en zeg: ‘Hallo?’

’Hallo, een postpakketje.’

Verbaasd duw ik op de sleutelknop. In mijn hoofd gaat het even heel snel - ik had tijdens het begin van de quarantaine mij wat laten gaan met online-shoppen, oeps!- maar ik had nu toch niets meer besteld of verwacht.

Ik overloop in mijn hoofd alle online-bestelbonnen, maar kan niets meer bedenken.


De pakjesman heeft het pakket achtergelaten in de trappenhal. Als ik de deur hoor dichtslaan sta ik op en ga de trap af naar de inkomhal. Daar staat een bruine, kartonnen doos te wachten. Ik neem de laatste drie treden, buk me en pak hem op.

Hij is verzegeld met tape waarop de naam van een speelgoedwinkel staat.

Mmm… waarschijnlijk verkeerd adres dacht ik.

Ik zoek naar aanwijzingen en zie dat er wel degelijk mijn naam en adres op het adresticket staan. Verbaasd breng ik de doos naar boven.

Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld, maar het geeft me ook een beetje een apart gevoel. Ik sta even stil. De doos in mijn handen. Ik leg ze op tafel en maak mijn mailtje af. Ze blijft me aanstaren vanuit mijn rechterooghoek en fluistert naar me: ‘open mij’. Ik bezwijk en klap mijn laptop toe. Ik neem hem er weer bij.


Met een mesje snijd ik voorzichtig de plakband door.

Ik open de flapjes en vind een puzzel van 500 stukjes, een zakje Haribo snoepjes in regenboogkleurtjes en een briefje met een lieve boodschap.

Verder geen afzender of naam te bespeuren. Ik pluis de hele doos uit. Heb ik iets gemist? Een bestelbon? Een extra kaartje?


Hier zit ik nu, een cadeau en niemand om te bedanken.

Ik weet niet hoe ik mij voel. Fijn dat iemand aan mij denkt, maar misschien ook een beetje verwarrend dat iemand mijn adres weet, me een pakket stuurt, maar dan anoniem blijft. Ik post het op Instagram, in de hoop dat iemand reageert. Maar reactie blijft uit.


Een beetje teleurgesteld leg ik de puzzel weg.


Dagen gaan voorbij, en ik probeer het te negeren, maar het blijft in mijn hoofd zitten. Van wie is die puzzel toch? Loslaten, daar is duidelijk nog werk aan bij mij.


Ik besluit naar de winkel te bellen die me het pakket stuurde. Ik vertel dat ik een pakket kreeg, maar dat er geen afzender op stond.

‘Weten jullie wie het pakket stuurde?’

De vrouw zoekt even op haar computer en beantwoord mijn vraag met deze woorden:


‘De persoon die het pakket verstuurde heeft expliciet gevraagd om anoniem te blijven.’


Ik ben even sprakeloos en mijn gedachten gaan alle kanten op. Ik zoek in mijn hoofd naar mogelijke afzenders. Ik voel dat ik het niet zal te weten komen en ik doe nog een laatste gooi:

‘Is het een man of een vrouw?’

Ze antwoordt: ‘Een man.’

Waarmee zij de vraag terugspeelt: ‘Ben jij vrijgezel?’


Ik ben er niet echt wijzer van geworden en mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter. Zal het een mysterie blijven of komt de afzender ooit aan het licht?


Ik leg mijn laptop weg, trek mijn sneakers aan en ga naar buiten. Even wandelen, even mijn hoofd leegmaken, even genieten van het geheimzinnige.



pic: photo by Jess Bailey on Unsplash

©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me