• Laura, waar ben je gebleven?

en toen was er kaasjes-liefde.

Ondertussen woon ik al enkele maanden op mijn nieuwe stek. Ik maakte kennis met de fantastische boven- en onderbuurvrouwen. En heb ik daar even de hoofdvogel mee afgeschoten, seg! Drie topwijven!

We vormden al snel een groepje en vallen geregeld bij elkaar binnen om de laatste updates over elkaars liefdesleven te bekomen.

Ergens in het gesprek zei één van hen tegen me: “Jij bent ook nooit thuis hé.”

Waarna ik haar verontwaardigd aankeek en dat onmiddellijk ontkrachtte.

“Jawel, zegt ze, dan hoor ik u vertrekken, een uur later thuiskomen en vijf minuten later alweer vertrekken.”

Het zette mijn hersenen in werking.

En na enige zelfanalyse moest ik toegeven dat ze misschien wel gelijk had.

Na dit gesprek betrapte ik mezelf erop dat ik inderdaad soms gewoon even iets kom afzetten en alweer weg ben.

Elke keer als ik nu de deur uitstap ‘popt’ dat zinnetje in mijn hoofd. Het zette me aan het denken.


Waarom ben ik altijd op pad?

Waar ben ik naar op zoek?

Wat wil ik zien?

Waar wil ik naartoe?

Het antwoord had uiteraard weer te maken met ‘het hoofd’.

‘Het hoofd’ zoekt constant afleiding. Afleiding om niet de hele tijd te zitten malen, en alles 100 x te overdenken.

Daarom lees of schrijf ik liever op verplaatsing. Liefst ergens waar de koffie goed heet is en de mensen heel lief. Ik hou van het gezelschap om me heen en de gesprekken die ik hier en daar stiekem meevolg.

Een groepje 27-ers die er overdenken al op pensioen te gaan.

Een man en een vrouw, duidelijk op een eerste date. Opgemaakt en opperbest.

Een groepje 35-jarige mannen die wat pinten komen pakken op een maandagavond.

De stamgasten, altijd aanwezig. Zwijgend, stinkend.

Ik moest even bedenken hoe ik zelf meer thuis kon blijven. Wat zou ervoor zorgen, de drang om altijd maar weg te zijn, te verkleinen. Wat zou de stilte kunnen vullen? Dat antwoord liet niet lang op zich wachten en na wat telefoontjes zat er hier ineens een poesje in mijn huis.


En wat blijkt, ze vult niet alleen de stilte, maar ook de kattenbak met strontjes, de living met haar kasteel van kartonnen dozen, en mijn hart met liefde...

Sommige mensen nemen een hond nemen om meer buiten te komen. Omdat ze dan verplicht zijn om te wandelen.


Awel, ik neem een kat, om meer thuis te zijn.

Maar minder alleen en spinnend aan mijn voeten.

Fromage! x3

0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven