• Laura

hard labeur.

De laatste dagen gebeurde het vaker.

Ik had het koud in bed.

Ook buiten vallen de bladeren en druppels naar beneden.

Gelukkig heb ik die grijze pels die me warm houdt.

Niet alleen als ze weer eens denkt een dekentje te zijn, maar ook door er heel de dag achteraan te moeten rennen.

‘Nee, je mag niet op het aanrecht.’

‘Nee, je mag niet in de gordijnen hangen.’

‘Nee, je mag niet aan de zetel krabben.’

Ze brengt het zweet op mijn voorhoofd, alsof het lijkt of het binnen ook regent.

Ze moet het nog leren, ze is nog klein.

En nu al regeert zij hier in huis.

Want ook mijn planten hebben onder haar te lijden. Niet alleen omdat zij al mijn aandacht opeist, waardoor ik de planten vergeet water te geven. Ook door haar hongerige drang naar groene blaadjes.

Ze vindt het vreselijk als mijn plant nieuwe blaadjes krijgt, alsof ze denkt dat die nieuwelingen de aandacht van haar gaan afnemen.


Maar hé Fromage, no worries, jouw aanwezigheid kan niet worden genegeerd. *lees: wildebras*

Tijdens het koken kan ze het toch niet laten te komen neuzen.

Ze heeft dan meer interesse in de boter dan de vis.

Een kat naar haar baasje. *Butter for life!

Hoe ze met haar neus in de vuilbak kan liggen wroeten, daarin lijken we dan weer in het niets op elkaar. *Wij zijn zo geen poesje Fromage!

En hoe ze denkt dat ze vanalles te regelen heeft heel de dag.

Sprintjes trekken over de vensterbank.

Even boven de toiletpot hangen. *God knows why*

Op het rekje met de glazen kruipen, lukt mij dit zonder scherven?

Hoogspringen naar de sleutelbos.

Het roze balletje van de slaapkamer naar de keuken brengen en weer terug.

Hard labeur, kat zijn.


Maar letterlijk niets te doen hebben.

Heerlijk,

kat zijn.

©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me