• Laura

heej, hoe ist?

'Hoe gaat het met je?'


We stellen de vraag allemaal wel eens. Wanneer we iemand tegenkomen.

Meestal stellen we ze uit beleefdheid. Maar willen we eigenlijk wel écht weten hoe het met die persoon gaat? Verwachten wij niet te vaak een positief antwoord?


'Goed hoor!'


Wanneer iemand antwoordt dat het minder goed gaat, staan we daar met onze mond vol tanden. Weten we even niet hoe te reageren, of wat te antwoorden.

Ergens hangt er een taboe rond. Een taboe op je slecht voelen, én ervoor durven uitkomen.

En het is al niet gemakkelijk om jezelf kwetsbaar op te stellen en eerlijk en open te zijn als het eens minder gaat.

Wel,... het gaat niet zo goed hier.

Hoe dat komt?

Corona did it.


Tijdens de lockdown was er nog maar weinig geweten, alles werd gesloten en was heel onzeker. Niemand had toen verwacht dat het zolang zou duren. Ik had nochtans gehoopt op sneller beterschap.


Op professioneel vlak werd er veel gevraagd. Een volledige aanpassing van mijn werkritme en gewoontes. Opeens moest alles online en digitaal. En voor een mensen-mens als ik, die helemaal niet de grootste fan is van screen-to-screen gebeuren en er al helemaal niet handig mee is, is dat niet het grootste cadeau.


Op persoonlijk vlak zat ik vooral veel alleen. Vrienden en familie wonen voornamelijk buiten Antwerpen en een bezoekje zat er niet in. Aangezien ik van nature nogal een denker ben, is 24/7 alleen zitten met mijn eigen gedachten ook niet het beste plan. Daarbij kwam dat de huidhonger groter en groter werd. Een knuffel, daar was hoognodig!


Bij een teveel aan tijd volgde ik elk actualiteits- en duidingsprogramma.

Ook niet iets waar je blij van werd of je hart even bij kon ophalen.

Zo ging het spiraal alleen maar neerwaarts.


Bij de heropening van de scholen, had ik het best moeilijk met alle beperkingen.

De maatregelen waren bij de start ontzettend streng, alles moest constant ontsmet worden, knuffelen mocht niet, ook niet tussen de kinderen. Niet gemakkelijk voor 7-jarigen. En ook de juf had het er verdomd lastig mee.

Op alle vlakken werden er beperkingen opgelegd en ik kon ze maar geen plaatsje geven.

Waar sommige mensen zich snel aanpassen, lukte mij dit niet.

Het bleef allemaal aanvoelen als een beperking in mijn 'zijn', mijn sociale leven, mijn vrije tijd.

Het schooljaar konden we afsluiten en ik hoopte daarna wat rust te vinden.

Dat lukte goed tot de maatregelen weer verder verstrengd werden.

Mondmaskerplicht.

Avondklok.

Waar ik al enkele maanden naar adem hapte, werd deze nu volledig ontnomen. Letterlijk. Figuurlijk. Het gevoel dat mijn vrijheid nog kleiner werd, werd groter. Waardoor het spiraal nog meer door de zwaartekracht naar beneden werd getrokken.


Het werd ook al snel duidelijk dat 9 weken doelloos ronddwalen in eigen stad, de drive en het bioritme kwijt te zijn en weinig perspectief te hebben, niet ten goede komt van mijn gedowngraded gemoedstoestand.

Ik deelde deze week mijn gevoel met een vriendin. Vertelde haar dat het in mijn hoofd niet allemaal oké is. Ze gaf me mooie woorden:

"Jij bent sterk, Laura! Vorig jaar deze tijd zat je in het midden van een relatiebreuk, je ging verhuizen, starten op een nieuwe job. Ik kon alleen maar denken: ‘Wie is deze vrouw? En hoeveel kracht heeft ze?’ "

*bewondering*

Toch heb ik vooral het gevoel dat mijn huis in brand staat, dat de hulpdiensten wel gebeld werden, maar dat niemand de telefoon opnam.


De coronamaatregelen vragen veel energie van mij. Energie die ik normaal in mijn eigen herstel stop. Er is geen energie over, dus ga ik al maanden over de schreef. Al maanden loopt het potje beetje bij beetje over.


Ik hoop dat op 1 september de werkdrive, het werkritme en vooral de kinderen terug wat positieve energie kunnen brengen. Dat een doel hebben mij terug wat rechtop helpt.

Voor nu is het vooral

keuzes maken,

grenzen afbakenen,

op tijd stoppen en rust nemen,

de goede balans vinden tussen gas geven en remmen.


©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me