©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me

  • Laura

Het grote gevaar van Netflix!

Hé schat, wat doen we nog vandaag?


Het einde van de dag, al je taken zitten erop, of jij hebt beslist dat het erop zit voor vandaag. Je eten is nog aan het verteren en je voelt je een beetje futloos. Het liefste dat je nu zou doen is in je luie zetel kruipen en even Netflix kijken. Een half uurtje even een leuke reeks kijken. Die rust heb ik wel verdiend.


Een uur later ken ik de hele Netflix-catalogus uit men hoofd en twijfel ik tussen een veertiental films en series, maar niets dat me écht kan bekoren. Uiteindelijk beslis ik toch maar om voor de 36ste keer naar Gossip Girl te kijken.

Vier uur en zes afleveringen later ga ik slapen.


Ik heb ’s avonds nogal snel de gewoonte om in mijn zetel te blijven hangen. En met dit weer is dat vooral zonde. Gelukkig stelt het Lief elke avond dezelfde vraag ‘Wat wil je nog doen vanavond?’ en durf ik niet altijd te antwoorden ‘Netflix kijken’, dus zeg ik soms maar wat.


Deze week ging het zo:


Lief: ‘Wat wil je nog doen vanavond?’


Laura: ‘Euh, naar de Sinksenfoor?’


Lief: ‘Dat is goed.’


Laura: (Ik dacht eigenlijk dat ie ‘Nee.’ ging zeggen, maar hé, I love de kermis! Tijd om mijn gat op te heffen en naar buiten te gaan.)



Naar de kermis


Als kind was er geen kermis die aan mij voorbij ging. Kermis in het dorp of in één van de dorpen verderop. Ik was er altijd bij. Als kleine pagadder vond ik eendjes vissen top! Dat veranderde met groter worden. Dan was het vooral ‘met de centjes spelen’ en een keer schieten. Om daarna met een gigantische knuffelbeer over de kermis naar huis te lopen en mezelf ervan te overtuigen dat het elke cent waard was.


Maar mijn enthousiasme voor de kermis is nooit weggegaan (en de goesting voor smoutebollen ook niet). Dus als het Lief ‘Ja.’ antwoordt op de vraag: ‘Lieverd, gaan we naar Sinksenfoor?’, dan wordt het kind in mij al wakker.

Let’s go!


Mijn ‘excitement’ wordt groter en twee minuten later sta ik al vertrekkensklaar.

Te wachten, zo opgewonden als een kind op zijn verjaardag (of zoals ik, op mijn verjaardag). Dat is voor het Lief het moment om nog 100 andere dingen te doen en zo de spanning nog wat op te bouwen.



Hier gaan we.

Eindelijk kunnen we vertrekken. Na een kwartiertje fietsen zie ik de lichtjes van het reuzenrad al in de verte. Hoor ik de jingles al waaien tot in mijn oor. ‘Opgepast, wij gaan starten!’ Waarop ik antwoord: ‘Opgepast, ik kom eraan!’ en ik trap nog harder op de pedalen.



Gearriveerd!


Helemaal in mijn nopjes staan we aan het reuzenrad, klaar om de spelarena te betreden. Op de kermis is het begrip ‘keuze’ een groot kwaad. Ik wil alles! Alles doen, alles eten. Uiteindelijk kozen we voor de kick van ‘De Tribune’ en voor het plezier van het hindernissenparcours. Wat ook nog eens hilarische filmpjes opleverde. Ohja, en geen kermis zonder eten. Dus een lekkere Laeckman-wafel kon er ook wel bij.



Tevreden.


We fietsen naar huis en ik ben weer blij dat het Lief me uit de zetel heeft gekregen en me heeft behoed van het hele Netflix-aanbod uit mijn hoofd te kennen. De gigantische knuffelbeer heb ik op de kermis gelaten, maar ik moet me er niet meer van overtuigen dat zo’n avondje plezier elke cent waard is.


Terug thuis gekomen val ik moe, maar voldaan in de zetel.

Een half uurtje Netflix, dat heb ik nu wel verdiend…


- Pic by Jan Hellemans -