©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me

  • Laura

ik laat je los.

Ik kreeg een tijdje geleden een boodschap.


Het raakte me recht in mijn hart.

Het haalde me helemaal onderuit.


Het voelt alsof de aarde

vanonder mijn voeten is weggetrokken.

Dat ik in een zwart gat val,

maar de bodem maar niet weet te raken.


Een bodemloze put.


Ademen is hier moeilijk.

Er is weinig zuurstof hier.


In mijn hoofd is er chaos.


Als ik ’s morgens mijn ogen open,

hoop ik dat er terug wat zand onder mijn voeten ligt.


Ik voel me alleen maar dieper vallen.


De duisternis in.

Het is er donker.

Ik zie niets.


Ik weet niet wanneer ik terug kan staan.

Ik weet niet wanneer ik terug kan zien.

Ik weet niet wanneer zuurstof

terug mijn longen zal vullen.


Schrijven lukte me niet deze week.

Geen woord op papier.

Wel de afdruk van een traan.

En nog een.

En nog een.


Ik hoop snel weer zuurstof te vinden.

Met mijn voeten in het gras te staan.

Iemand die een lichtje aansteekt.


Dat de afdruk van mijn traan vervaagt,

en overschreven wordt met nieuwe letters.


Letters met krulletjes,

met hartjes op de ‘i’.


Letters die mijn hart terug vullen

met mooie woorden.


Ik neem hier nu afscheid van jou.


Bedankt voor de jaren die mijn hart vulden

met liefde, plezier, een traan, een lach.

Laten we beiden onze eigen weg gaan.

En misschien kruisen onze wegen.


Ooit.


Dan kunnen we herinneringen ophalen

aan die mooie tijd.