©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me

  • Laura

misschien moet mijn koelkast ook maar in quarantaine?

7 dagen ver…

Ondertussen zijn we een dikke week ver. Een week lang zitten we met z’n allen binnen en proberen we onszelf te entertainen. Covid-19 heeft ons allen verplicht om te vertragen. We moeten wachten om de winkel binnen te mogen en alle activiteiten na het werk zijn geschrapt, waardoor er ineens een heleboel tijd vrijkomt. En niemand weet hoelang dit zal duren. Ons geduld zal op de proef gesteld worden en een zin als ‘ik ga snel even melk halen in de winkel’ zullen we de komende weken, door de lange wachtrijen, niet veel meer horen.


positieve noten

Tussen alle doemberichten en negatieve informatie door, hoor ik van veel mensen dat ze het fijn vinden dat er een ‘pauze-knop’ wordt ingedrukt. De zo vaak gewenste quality-time waar veel gezinnen zo naar vragen is er nu. Tijd om je huis op te ruimen, te kuisen, te klussen. Tijd om regelmatig te gaan sporten. Tijd om voor jezelf te zorgen en voor de mensen rondom jou. Maar ook tijd voor verveling. Verveel je maar wat. Want uit verveling komen de creatiefste ideeën en de mooiste initiatieven. Er zijn ondertussen al superveel initiatieven om elkaar te helpen en te entertainen. Zo leuk!


de lente wacht niet.

En terwijl voor ons de wereld op pauze staat, gaat het voor de natuur gewoon door. De eerste zonnestralen zijn er en ook de lentekriebels. Normaal zouden de terrasjes vol zitten en zou het halve land weer naar de zee rijden, maar omdat we opgesloten zitten krijgt de natuur de ruimte om te herleven. Minder auto’s, minder vliegreizen,… . Het water in Venetië zou zelfs al helderblauw zijn en zo zuiver dat er terug veel visjes in komen zwemmen.

Hoe fijn is dat?


leven op veertig vierkante meter.

Zelf woon ik op een klein appartementje, zonder terras in Antwerpen-Centrum en ben ik dus ontzettend dankbaar dat we nog mogen wandelen en sporten. En dat we dat ook niet per se alleen hoeven te doen. Want zowel mijn job, als mijn activiteiten na school vallen zo goed als weg en daarmee dus ook al mijn sociaal contact. Toegegeven, best even pittig.


Als vrijgezel ben ik best wel gewoon om alleen te zijn en ik kan er ook écht eens van genieten. Maar een mens is een sociaal wezen en ik zoek graag de aanwezigheid van andere mensen op in een koffiebar of op café. Dan ga ik daar lezen of schrijven en ben ik toch niet écht alleen. Maar ja, dat gaat dus niet meer. Het is dus wel even zoeken naar hoe ik mijn tijd ga indelen. Geen kinderen, weinig werk, geen klusjes in huis en kuisen duurt ook niet zolang op veertig vierkante meter, met andere woorden tijd over!


Eerst dacht ik, eindelijk! Eindelijk kan ik al die boeken lezen in mijn kast, maar na een uurtje of twee lezen per dag heb ik ook wel zin in wat anders. Een wandelingetje kan er dan nog bij. Maar ook na een uurtje wandelen zijn er nog zo’n 11 uren op een dag om te vullen. Niet simpel.


Na het horen van alle hulpkreten kon ik niet blijven zitten en toekijken en schreef ik me in als vrijwilliger bij Antwerpen Helpt. Nu mag ik dus elke week boodschappen doen voor Opa Jan. Zoveel dankbaarheid van Opa Jan, dat is zo schoon. #antwerpenhelpt


En tijdens al dat thuis zitten met een goedgevulde koelkast binnen handbereik, bedacht ik ondertussen, misschien is het beter dat mijn koelkast ook in quarantaine gaat, want ik vrees dat wat erin zit anders ook niet lang zal overleven.


Zorg goed voor jezelf en elkaar.

Veel liefde!