• Laura

ode aan de glimlach.


De kogel is door de kerk.

Velen bleven er naar vragen, de verplichting van de mondmaskers is een feit. Er zou zogezegd een draagvlak voor zijn. Nochtans zou je denken dat als er een draagvlak zou zijn dat mensen het spontaan zouden doen??


De verplichting was er al in de horeca en het openbaar vervoer. Nu werd de regel verder uitgebreid naar winkels en andere openbare ruimten. Uiteraard willen we allemaal graag van de Covid-19 af. Het heeft voor iedereen wel lang genoeg geduurd en het idee van een tweede lockdown maakt mij nu al gek. Dus als dat betekent dat we mondmaskers moeten dragen wanneer de afstand niet bewaard kan worden, oké dan.


Toch zit ik er mee. Want met zo’n mondmasker vallen er heel wat non-verbale signalen weg. Bij gefronste wenkbrauwen en uit de ogen van de ander kan je nog proberen informatie te halen. Maar ook de stand van je mondhoeken en de vormen die je met je lippen maakt vertellen veel. Zit ik daar achter dat lapje stof mijn kaakspieren te forceren, in de hoop dat iemand door heeft dat ik hem of haar een vriendelijk lachje wil presenteren. Hopend dat iemand mijn lachrimpeltjes in mijn ooghoeken opmerkt - gelukkig komt mijn verjaardag dichterbij, zo vallen ze weer wat meer op.


Want geef toe, er is toch niets mooier in de wereld dan wanneer iemand jou een glimlach geeft. Bekend of onbekend… Een glimlach is een vorm van herkenning en interesse in de ander. Echt vrolijk word je er niet van als iedereen met z’n grumpy face over straat loopt. Maar wanneer iemand naar me glimlacht, kan dat écht mijn dag goed maken.


Aanpassings-stress

Tijdens de lockdown werd er best veel van ons verwacht. We werden uit onze dagelijkse routine getrokken en moesten ons in duizend bochten wringen om alle bordjes in de lucht te houden. Zo werd mijn werk van de ene dag op de andere van een interactieve, sociale context opeens een bureaujob met vier tot vijf video-calls per dag. De grens tussen werk en privé was troebel, net zoals de meeste video-calls door de slechte internetverbinding.


Ondanks we verwacht werden ‘gewoon’ thuis te zitten, was mijn stresslevel best hoog. Net omdat er geen afleiding en ontspanning was. Ook nu nog ervaar ik een soort stress. Want ook al kan en mag er terug meer, het is nog verre van normaal. De beperkingen die er zijn, geven mij ook een beperkt gevoel in mijn vrijheid. Mijn vakantie die gecanceld werd - two times -, mijn organisatie-talent dat ik aan de dag moet leggen voor alledaagse dingen zoals naar het museum, naar de yoga, of naar de winkel gaan. - Heb ik gereserveerd? Is er nog een plekje? Vergeet je mondmasker niet Laura. - Het afstand houden, terwijl ik zo graag knuffel.


Hier staat de oplossing!

Blijkt nu dat glimlachen goed is voor het verlagen van ons stressniveau. Het zorgt er namelijk voor dat er dopamine en serotonine vrijkomt in de hersenen. Dus wil ik graag vragen: kunnen we bewaren, nu we met z’n allen mondmaskers moeten dragen, dat we onze glimlach niet zullen verliezen?


Want weet je, ik lach graag. Heel graag! Naar iedereen, de man in de Delhaize, de oude vrouw met haar witte Malteser die elke ochtend mijn voordeur passeert, de winkelmedewerker die buiten op het bankje een sigaretje zit te roken, de nieuwe onderbuurvrouw,…


En het leukste is dan toch om een lach te ontvangen, in retour.


#keepsmiling #besafe


©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me