• Laura

ode aan mijn boeken.

Een tijdje geleden ben ik verhuisd. In mijn nieuwe appartement is er een vaste boekenplank. Twee meter lang. Ideaal voor al mijn boeken. De neuroot in mezelf sorteerde ze op verhalen, informatieve boeken en reisgidsen.


“Home is where I can see my books on a shelf.”


Toen een vriendin mijn nieuwe stekje kwam ontdekken was het eerste wat ze zei: ‘Amai, jij hebt veel boeken.’ Grappig, want dat vind ik nu zelf niet.


Boeken die ik uitgelezen heb verkoop ik door, geef ik cadeau of breng ik naar de tweedehandswinkels. #whatgoesaroundcomesaround


Niet iedereen vindt het belangrijk om een volle boekenkast te hebben, dus ik leen ze met plezier uit aan vriendinnen.


Zelf koop ik de meeste van mijn boeken in tweedehandswinkels.

Af en toe koop ik ook wel eens een nieuw boek, zo maakt ook de schrijver er winst op, maar meestal omdat ik niet kan wachten tot het tweedehands verkocht wordt.


Als ik het boek echt goed vind of het me op een of andere manier raakt, dan hou ik het bij en krijgt het een mooi plaatsje in mijn boekenkast. Zo heb ik een boekenkast die me erg blij maakt, want enkel de beste mogen blijven.


Als ik reis met de rugzak neem ik standaard minstens drie leesboeken en twee reisgidsen mee. En in een rugzak kan dat qua gewicht wel tellen. Vaak krijg ik dan de reactie: ‘koop toch en e-reader’. Maar dat zit er niet in. Ik wil de kaft van een boek strelen, blad na blad omslaan, het boek openslaan en mijn neus erin duwen om de geur van de inkt ruiken.


De geur van een nieuw boek maakt me nieuwsgierig,

de geur van een oud boek maakt me nostalgisch.


Ik ken mensen die hun boek kaften omdat ze niet willen dat het boek vuil wordt of de kaft scheurt. Ik vind het net leuk als je kan zien dat het boek al een of meerdere keren gelezen is. Laat boeken maar leven! Ze zijn dan zoveel charmanter.


Ik moet ook wel toegeven, er waren enkele jaren dat ik minder las. Het kwam er gewoon niet van. Tijdens het studeren zat ik al zo vaak met mijn neus in de boeken dat ik het ’s avonds niet perse als ontspanning zag om terug een boek vast te nemen. Maar het kleine meisje in mij mistte het. Toen ik tijd moest nemen voor mezelf is de liefde voor boeken terug aangewakkerd.


Als meisje van zeven, was de bibliotheek mijn tweede thuis. Ik woonde in een klein dorpje met een schattige bibliotheek. Niet groot, maar als kleine pagadder lijkt de wereld altijd reuze.


De prentenboeken voor kinderen stonden in een kleine houten trein. Alleen dat vond ik al super! Toen ik beter las, kon ik mijn boeken niet meer uit de trein kiezen. De moeilijkere boeken stonden in het gigantische boekenrek. Dit was voor de zevenjarige-ik een grote teleurstelling. Stiekem nam ik toch ook nog steeds een prentenboek mee uit de houten trein.


Mijn favoriete prentenboeken waren klassiekers zoals Dribbel en Dikkie Dik en mijn all-time-favorite ‘Kom uit het ei, kleintje’ van Shen Roddie. Toegegeven, ook vandaag koop ik nog wel eens een prentenboek, met als excuus ‘Ik ga het voorlezen aan de kinderen van mijn klas.’, maar ik geniet er zelf dubbel zoveel van.


Daarna kwamen de typische boekjes op niveau aan de beurt en later kwamen de toppers zoals Blinker en het BagBag-juweel van Marc De Bel, Madeliefje van Guus Kuijer en de fantastische boeken van Roald Dahl.


Ik kon uren in de bibliotheek rondhangen en ik had steevast teveel boeken mee als ik aan de balie wou ontlenen. Dus moest ik er elke keer enkele achterlaten. Met pijn in mijn kinderhartje. Uiteraard was dat nooit het prentenboek.


De bibliotheekdame gaf de nummers in op haar computer. Nog zo één met een zwart scherm en groene letters. Ik kreeg een wit kaartje mee waarop de nummers van de ontleende boeken stonden. #nostalgie


Ik vond het altijd jammer wanneer de boeken terug moesten naar de bibliotheek. Maar als ik nu mijn boekenkast bekijk, komt er spontaan een glimlach op mijn gezicht en vult mijn hart zich met blijdschap en herinneringen, want elk boek in mijn boekenkast vertelt ook een stukje over mij.


Ik kom nog steeds graag in een bibliotheek. Zeker als ik op vakantie ben zoek ik vaak de bibliotheek op. In steden vind je vaak de meest prachtige zalen, in kleine dorpjes zitten soms verborgen pareltjes. Ik hou er van de fluisterende stilte, het geschuifel van boeken die in en uit het rek worden gehaald, bladzijden die worden omgedraaid, de geur van jonge en oude boeken die harmonie vormen.


Ik heb het gevoel dat het nu wel duidelijk is, hoeveel ik van boeken hou. :-)

©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me