• Laura

radiostilte.

Ik kan geen afscheid nemen.

Ik ben er zo slecht in,

maar soms moet je mensen laten gaan.


Loslaten.


Omdat het gevoel soms uitdooft, of net omdat je iemand heel erg graag ziet.

Omdat je ervoor kiest of net geen keuze hebt.

Omdat het de pijn soms verzacht of misschien ook niet.

Omdat je stil staat, of omdat je net te hard gaat.

Omdat er ruimte nodig is, of er teveel ruimte niet ingevuld raakt.


Na mijn vorige post was er even een pauze. Ik had tijd nodig voor mezelf. Alles op een rijtje te zetten en afscheid te nemen. Een hoofdstuk in mijn leven dat ik moest afsluiten. Een rollercoaster vol emoties.


Het ene moment was het alsof er een storm raasde in mijn hoofd, totale chaos, niets mee aan te vangen. Het andere moment was het doodse stilte. Leeg.


De storm en de stilte maakten me bang.


Tijdens de storm leek het alsof ze een stoel van onder je zitvlak trekken en je naar beneden valt. Met je blote billen de grond op. Een schok die je langs je ruggengraat omhoog voelt trekken. Je schouders en nek die de schok proberen op te vangen en in een kramp schieten. Je hart dat even een slag overslaat en daarna in overdrive gaat om van de schrik te bekomen. Je adem die even stokt en daarna versnelt alsof het de verloren ademhaling wil inhalen. De storm was intens. Ik hoopte dat hij weer zou gaan liggen en dat het vredig werd in mijn hoofd.


Maar na de storm kwam de stilte, de leegte. Maar op een akelige manier. Akelig stil, een koude leegte. Een leegte zo groot, dat ik bang werd ze nooit meer gevuld te krijgen. Niet wetend waarmee ik ze moest vullen en waar ik dat kon vinden. Een nietszeggende leegte. Een gevoel van onverschilligheid. Doelloos.


Tijdens deze periode kreeg ik veel steun van mijn vrienden en vriendinnen. Ik logeerde op locatie, want verandering van omgeving zet alles altijd in een ander perspectief. Ik vulde mijn dagen met lezen, wandelingen in de stad en de warmte van de mensen om mij heen. Dit gaf me het beetje zuurstof dat ik nodig had om op zoek te gaan naar moed. De moed die ik nodig had om de draad weer op te pikken. De moed om los te laten wat ik niet langer vast kon houden.


Ik ben iemand die niet bij de pakken blijft zitten. Iemand die in actie komt, hoe moeilijk de weg ook lijkt. Je hebt de keuzes van anderen en gebeurtenissen in het leven niet in de hand, maar hoe je hiermee omgaat beslis je zelf. Het is niet erg om een goed bakje te huilen. Om verdriet te hebben, als afscheid nemen pijn doet. Die momenten moeten er zijn.


Het proces van afscheid nemen en loslaten bezorgt me veel angst en onzekerheid. Maar ook al is de weg alles behalve fijn, ik heb er vertrouwen in dat alles goed komt en dat ik onderweg zoveel zal leren.


Afscheid nemen geeft ruimte voor nieuwe dingen. Nieuwe uitdagingen, nieuwe mensen, nieuwe energie. Het geeft me de kracht om te koesteren wat geweest is en de ruimte om te groeien naar beter.


Het doet me deugd om mijn gedachten weer op papier te krijgen. De storm is gaan liggen en de leegte vult zich beetje bij beetje weer met mooie mensen, warme momenten en af en toe een troostende traan.


Want… die mag er zijn.

1 reactie

©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me