• Laura

suiker en alcoholgel.

De regels zijn weeral een tijdje strenger. Lockdown 2.0.

Dat betekent, thuis lezen, thuis schrijven en terugvallen op huisgemaakte filterkoffie. Gelukkig mag er nog ge-Take-Awayed worden. Ik ben vroeg uit de veren en de zon doet mee. Ik besluit de plaatselijke koffiebar te steunen en ga voor afhaalkoffie en een briochebroodje. Ze zijn daar heerlijk en in vele smaken.


Alvorens binnen te gaan zet ik mijn mondmasker op en ontsmet ik mijn handen met de daartoe aangewezen alcoholgel. Dat zijn de nieuwe routines tegenwoordig. Terwijl ik wacht op mijn cappuccino en brioche, sla ik een praatje met de barrista. Die weet ondertussen dat ik mijn koffie graag heet heb. Hij vertelt mij dat dat de zogenaamde zoete smaak van de melk kapot maakt, maar (uiteraard) heb ik voor hem enkele valabele redenen voor deze vraag. Want wat is er heerlijker om tijdens deze kouder wordende dagen je handen te warmen aan zo’n kopje hete koffie, net zoals het brandende gevoel in je keel als de koffie met melkschuim naar binnen glipt. Koude koffie drink ik al genoeg tijdens de werkweek.


Ik neem mijn cappuccino en brioche mee naar buiten en neem plaats op een bankje. De zon op mijn snoet, en suiker op mijn tong, aan mijn lippen, aan mijn vingers. Ik lik ze af, één voor één en voel de dopamine in mijn hoofd mijn beloningscentrum activeren. En terwijl ik de suiker van mijn vingers lik, volgt er een bizarre nasmaak.


De smaak van 2020.


Alcoholgel en wrang.

©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me