©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me

  • Laura

the hardest part...

Wanneer het in het leven wat moeilijk gaat door tegenslag of verandering heeft dit altijd een invloed op ons emotioneel en fysiek welzijn. Belangrijk is dat we net dan de goede dingen doen voor ons hoofd en ons lichaam.


Maar net als we ons minder voelen grijpen we terug naar comfortfood, vettig en zoet. Dat geeft troost, of toch voor even. Want ons lichaam raakt daardoor nog meer ontregeld.


Of we hebben het te druk. Geen tijd voor even een wandeling en een frisse neus, een rustpauze, een yogalesje, of we laten er soms zelfs onze nachtrust voor. Deze momenten van rust zijn de eerste die we schrappen uit onze planning als het te druk wordt. En laat dat nu net zijn waar we op dat moment het meeste nood aan hebben.


Ook ik maakte deze fout. De laatste periode ging het niet allemaal even vlotjes. Er zijn heel wat veranderingen in mijn leven en dat zorgt voor een gevoel van onzekerheid. Mijn hoofd zit vol, mijn lichaam voelt gespannen en dit heeft dan weer een invloed op mijn humeur en prikkelbaarheid. Dan denk ik al eens gemakkelijk ‘dat extra chocolaatje heb ik wel verdiend’ of ‘geen tijd voor een yogalesje, ik kies voor Netflix’. Al snel ben ik twee weken verder zonder yoga en is de doos chocolaatjes helemaal leeg.


Gevolg van al mijn slechte keuzes? Mijn nek geblokkeerd, last van mijn spijsvertering, hoofdpijn, een kort lontje, slecht slapen, teveel koffie,…


Net op een moment dat mijn lichaam vitamines, slaap, rust en ontspanning nodig heeft, ontneem ik het al deze dingen en zeg: ‘los het zelf maar op’.


Gevolg van al deze kwalen: ik kon me niet concentreren, ik las een boek, maar was er met mijn hoofd helemaal niet bij (ik moest dus heel veel passages herlezen), ik kreeg geen letter op papier voor mijn blog en misschien nog het ergste ik liep een hele dag met een masker op. Als mensen vroegen hoe het ging, dan ging alles goed, druk druk, maar het komt wel in orde… *big smile*


Binnenin was het allemaal teveel. En ook al geloof ik oprecht dat het goed komt, en dat er weer een rustigere periode aankomt, het is soms zwaar.


Nu moet ik eerlijk zeggen, de reden dat ik vandaag naar de yoga geweest ben is omdat er eindelijk eens tijd was in mijn planning, maar kom, ik was er. Dat was het moeilijkste deel.

Ik installeerde me op mijn mat, opende mijn longen en ademde de heerlijke geur van wierook in. Dit was exact wat ik nodig had. Ik voelde het in elke vezel van mijn lichaam. Alle woorden, gevoelens en gedachten die de voorbije weken in mijn hoofd vastzaten, waar geen tijd en ruimte voor was om ze te erkennen of te voelen, kwamen als zinnen in mijn hoofd. Een waterval aan vertelsels.


Ik schreef het meteen op. En zo ontstond deze post. Eindelijk na dagen en weken van blokkade kwam het eruit. Er kwam weer ruimte in mijn hoofd.


En het allerbeste van mijn dag moest nog komen.

Ik kreeg een berichtje van een lezer. Ze vertelde me dat mijn teksten en verhalen een opkikker voor haar zijn wanneer het even minder gaat.


Mijn masker viel af.

Ik kon mijn tranen niet bedwingen.

Ze rolden over mijn wangen.

Ik liet het begaan.


Als ik met mijn verhalen ook maar één iemand beter kan doen voelen, herkenning of erkenning kan geven, plezier of ontroering kan schenken, dan is het voor mij geslaagd.

Bedankt voor alle steun, voor alle lieve woorden, voor elk gebaar.

#aanallemensenommeheen