• Laura, waar ben je gebleven?

wachten op de lente.

Het is exact één maand geleden dat de lente begon. In de klas vraag ik die 21ste maart altijd aan mijn schattige 7-jarigen:

‘Kijk eens naar buiten. Is de lente écht begonnen?’

Het antwoord is afhankelijk van het weer dat jaar.

Dit jaar was het antwoord duidelijk nee.

Maar laten we hopen dat het snel komt.

Want na al meer dan een jaar coronamaatregelen is een straaltje zon en korte mouwen toch iets dat veel mensen zou opvrolijken. Ondertussen is het eind april. En nog steeds is mijn lentegevoel zoek.

Twee weken geleden ging er zelfs nog een sneeuwstorm over ons land.

Aprilse grillen’ zeggen ze dan.

Dat weer zorgde ook wel voor wat ‘Laura’se grillen’ (of hoe spel je dat eigenlijk juist?)

Dus ik wacht,

en wacht.

Want, wanneer de lente komt krijg ik letterlijk ‘lentekriebels’ en kan ik het niet meer houden.

Ik moet en zal aan de lenteschoonmaak beginnen.

Dan ga ik er met de grove borstel door.

In de kasten rommelen waar een hele wintervoorraad aan verzamelingen in zit, de opgedroogde regendruppels van de ramen wassen, het overwinterde terras zomerklaar maken, ... .

Nu het weer het wat laat afweten, voel ik de lentekriebels nog niet.

Het kriebelt vooral onder mijn voetzolen, dus dringend tijd voor een grote schoonmaak!

Zodat ik daarna weer een fijn nestje hebt.

Een ei zal er in mijn nestje niet gelegd worden in mei.

Maar op z’n minst is dit vogeltje heel content met z’n propere nest.

0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven