• Laura

wachten op de winter.

Toen ik deze week opstond en een ongenodigde gast (lees: een gigantische spin) in mijn badkuip zag zitten,

bevestigde ik voor mezelf…

De herfst is nu écht begonnen.


Die spin was niet de leukste ontdekking voor een alleenwonende meid met een mega spinnenfobie.

En al zeker niet in de ochtend.

Maar uitgezonderd van de spinnen,

die hun plaatsje blijkbaar in mijn huis komen opeisen,

kan ik alleen maar houden van de herfst.


De zwoele warmte die nog in de lucht hangt,

maar wanneer het toch te koud en te nat wordt voor een jurkje.


De zon die nog wel schijnt,

maar die de dag weer ruilt voor de nacht, vroeger dan ik mijn bed vind.


Het regent en dan weer komt de zon piepen,

om plotseling weer overspoeld te worden door een plensbui.


Op café gaan,

en voor het eerst sinds lang weer zin hebben in een warme chocolademelk met slagroom.


Je hebt meer zin om met een boek in de zetel te kruipen,

dan in een zomerse avondwandeling.


Je begint (stiekem) weer uit te kijken naar Kerstmis en het dragen van een sjaal en een muts.

Je weet namelijk exact dat het nog 84 dagen zijn tot Kerstmis.


Buiten is het een stormachtige avond,

maar jij zit lekker warm binnen met een dekentje op de bank.


En net zoals de bomen hun bladeren laten waaien,

is de herfst voor mij een periode van loslaten.


Die mooie zomer, die nu wel écht voorbij is.


Waar mijn extraverte ik zich in de zomer volledig overgeeft aan het buitenleven,

krijgt de introvert in mij nu de tijd om zich weer even te nestelen.

Ik met mezelf.

Even terug opladen.


En hoe hard ik ook kan genieten van een mooie zomer

vol jurkjes, terrasjes en het alles-kan-want-het-is-goed-weer-gevoel.

Wanneer het herfst wordt geniet ik

van de geur van gevallen blaadjes in plassen.

Van de wind die mijn gezicht aait.

Van de prachtige herfstkleuren in het bos.

Van kletsnat thuiskomen na een onverwachte regenbui.

Van het in mijn cocon kruipen zonder schuldgevoel.


De herfst is voor mij een beetje uitkijken naar ‘hibernation’. Mijn pré-winterslaapje.

Terug heel even met mezelf, in mijn eigen nestje, vol gezelligheid.


Het afsluiten van het voorbije jaar,

loslaten wat ik niet meer nodig heb

en plaats maken voor nieuwe uitdagingen,

nieuwe mensen en nieuwe herinneringen.


Maar de spinnen,

die mogen ergens anders hun plaatsje gaan zoeken.

©2019 by Laura, waar ben je gebleven?. Proudly created with Wix.com

pics by Canva, Unsplash & me